30/01/2008

LA SANDÍA

 
 

Un mediodía de julio la encontré en el riachuelo de las Rovires, sola y abandonada.

Mi boca estaba seca como la suela de una alpargata y mi piel deshidratada, por la caminata.

Su cuerpo fresco y sus curvas redondas, me dejaron ensimismado y empecé a babear como un perro de raza.

Saqué la navajuela, cuya utilidad era cortar los espárragos que ni por casualidad encontraba. Excitado miré a todos lados y, sin preámbulo, le asesté  el primer tajo, su boca se abrió fresca y roja, tan tentadora.

Fue un momento sublime, incitándome al desenfreno de con ella saciar mi necesidad y mi aglutinada ansiedad.

Corté por aquí y por allá. Su rojo y jugoso corazón lo dejé para el final.

No he pagado por ti y, como me pillen se va a liar.

No importa, porque lo que yo he gozado hoy en la vida no lo voy a olvidar, estoy tan satisfecho e inflado que no puedo ni andar.

He guardado cuidadosamente tus pepitas con todo el respeto y humildad.

Con buen abono en mi jardín las voy a sembrar, las voy a regar y cuidar.

Cuando tenga fruto la llevaré a bañar, al arroyo de la Rovira  esperando con ilusión que algún sudoroso andante, la pueda encontrar y disfrutar.

Y visualice el propósito como un acto sagaz de caridad.

Gracias al pas que la sandía a refrescar dejó, quizás sin querer organizó la cadena de disfrute y redención.

Gracias primera gozosa sandía. Mis hijos amigos y nietos oirán hablar de ti y de este memorable día.                
Posted by Blogs de l'Aula de Formació d'Adults de Pallejà at 10:04:04 | Permanent Link | Comments (1) |

25/01/2008

ORAR PARA NO DESFALLECER

   

Agradecida estoy con la oración del Padre Nuestro. Desde hace algún tiempo siento escalofrío meditando el contenido. Pienso más en lo que se pide en esta oración tan sencilla.  Hoy la quiero desgranar poco a poco y descubro todo lo que se encierra.  Creo que me hace estremecer. Quizás no puse mucha atención, pero sí tengo claro que, con humildad y confianza, Dios quiere y puede concedernos lo que pedimos.


  1. PADRE NUESTRO


  ¡Padre! Palabra consoladora que connota intimidad y confianza.  No decimos Padre mío, porque todos somos hijos, por lo cual tenemos que mirarnos y amarnos como hermanos.


  2. QUE ESTÁ EN EL CIELO


Posted by Blogs de l'Aula de Formació d'Adults de Pallejà at 17:29:31 | Permanent Link | Comments (5) |

23/01/2008

A ESA JOVEN ANÓNIMA

 
                                 
Mi mente va a un día,
que en la playa me encontré,
podía calificar de uno a diez,
el cuerpo hermoso de una mujer.

  Ese día iba inspirado,
con mi toalla y bañador
en una tarde de agosto,
en una playa pequeña y tranquila,
allí ella apareció, tal preciado bombón.
Posted by Blogs de l'Aula de Formació d'Adults de Pallejà at 15:17:14 | Permanent Link | Comments (2) |

17/01/2008

P À T R I A

    

País de cims, de mar i de muntanyes,
de bells conreus i formoses fondalades,
de vinyes netes que resen benaurances
xuclant la vida que hi ha en ses entranyes.

 
Pugen a un cim. Claven els peus a terra
i els ulls lliscant per tot l'espai d'entorn,
criden al cel i amb veu de trèmol ploren,
què se n'han fet d'aquells que ja no hi són?

 
No els veiem pas. Són l'aire que ens alena
i ens omple el cor de força i de braó.

 
No els veu ningú. Són l'aire, són la terra
i som nosaltres que els portem en el cor.
Junts preguem per ells i per nosaltres
i en vida o sense ens unirà l'amor.

 
Posted by Blogs de l'Aula de Formació d'Adults de Pallejà at 18:22:58 | Permanent Link | Comments (2) |

15/01/2008

RECUERDOS DE LA INFANCIA

                          
Yo nací cinco años después de que finalizara la guerra civil en España. El país estaba en bancarrota y había sido excluido  del Plan Marshall. Corrían malos tiempos para grandes y pequeños. A todos por igual nos alcanzaba aquella época de privaciones y de carestía.
Pero los niños de mi generación, a los que nos tocó en suerte vivir en aquella época, éramos felices a nuestra manera. Echando mano de nuestra imaginación, suplimos la falta de juguetes con que entretenernos, inventándonos juegos a cuales  más inverosímiles. Y así, en aquel centro de acogida, donde nos encontrábamos recluidos muchos como yo, a falta de juguetes, lo habitual era ocupar nuestro tiempo persiguiendo gatos, machacando  moscas y hormigas o destripando atónitas lagartijas. En nuestra imaginación, gatos, ratas e insectos eran como la hueste demoníaca. Todo bicho viviente que se moviera se convertía en objetivo sobre el que descargar un puntapié o aplastar bajo nuestras  sandalias, de modo inmisericorde. Éramos, en nuestra imaginación, feroces guerreros y teníamos a  nuestro enemigo en aquella fauna: ratas, ratones, moscas y avispas. Ella era la hueste infernal a la que había que eliminar. Con regularidad, cuando estábamos en clase, el celador se presentaba, ratonera en mano, solicitando voluntarios para ajusticiar la prisionera que llevaba. Aquello constituía todo un acontecimiento. La seráfica monjita que impartía  la clase, ante ese evento irresistible para nosotros, daba su bendición y su consentimiento para que partiésemos a la cruzada. Después, el celador depositaba la ratonera en el centro del patio y  nos colocaba alrededor de la jaula-trampa  gritando  como un general en medio del fragor de la batalla: "¡¡ Mantened la posición!! Qué nadie de un solo paso antes de que la suelte!"  La ejecución no solía durar más de un minuto. Se abría la puerta de la ratonera y como una exhalación salía Ratatuille buscando una vía de escape; vano empeño el suyo; Alea iacta est... La suerte estaba  echada. Y Ratatuille, como de costumbre, en medio de un bosque de piernas infantiles,  perecía de inmediato, pateada en las filas primeras.
Pero todo eso pasó con el tiempo. Al fin, años más tarde, llegaron los yankees, con sus cargamentos de leche en polvo y sus quesos. Y con el tiempo, los niños al fin pudimos también disponer de balones de goma para jugar al fútbol. Cierto que los terribles balonazos recibidos de aquellas pelotas de goma, marca La Gaviota, dolían a rabiar. Pero pese a ello, era un placer patear aquel esférico de goma en lugar de darle un puntapié a una piedra  o a cualquier bicho viviente.
Hoy en día, recordando aquella etapa de nuestra niñez, los amigos de la época, con los  que sigo manteniendo contacto, recordamos, con asombro, las cosas con las que nos entreteníamos, y estamos muy de acuerdo en que los jóvenes de hoy, lo tienen casi todo, y no tienen la menor idea de las vivencias de sus padres y abuelos, que fueron niños también y que se conformaron con tan poco.
Posted by Blogs de l'Aula de Formació d'Adults de Pallejà at 19:48:58 | Permanent Link | Comments (1) |

11/01/2008

HUBO UN CAMBIO EN MI VIDA

 

El 17 de febrero 1957 fue un día inolvidable. Hacía un día bastante frío. A las diez de la mañana, mi entonces novio y yo, nos dirigimos hacia la Iglesia  parroquial de Velez Blanco provincia de Almería, vestidos con lo mejor que teníamos y acompañados de toda nuestra familia y padrinos. Don Gonzalo, el cura mayor del pueblo, nos casó. Fue una fiesta bonita pero muy sencilla.
A la semana siguiente nos vinimos a San Andrés de la  Barca.
Fue un largo y pesado viaje. Yo pensaba que no llegábamos nunca. Nos instalamos en una pensión con derecho a cocina. Al principio fue muy duro pues desconocíamos, entre otras cosas, el idioma, las costumbres, sobre todo yo. Mi marido había estado antes aquí, un año trabajando, y él tenía una pequeña idea de las costumbres y del idioma, pero yo no sabía nada. La dueña de la pensión era gallega y medio catalana.  Al principio       lo pasé muy mal pero conforme fueron pasando los días las cosas fueron mejorando en todo.
A los dos meses de estar en la pensión encontramos una casa para nosotros solos. La casa estaba en la carretera, en el número 81. Era bastante vieja pero a nosotros se nos antojaba la más bonita del mundo. Tenía dos plantas, en la primera tenía una entrada, una puerta de cristales, el comedor, la cocina, un pasillo, el patio, y, en la segunda planta, tres dormitorios.   
Vivimos seis años muy a gusto. Me despido con un buen recuerdo y expongo con este texto una foto que estamos mi marido  y yo junto a nuestro  hijo que  nació  cuando  vivíamos en dicha casa.                         
                  5/ 10 /2007
Posted by Blogs de l'Aula de Formació d'Adults de Pallejà at 19:24:45 | Permanent Link | Comments (1) |

08/01/2008

RECUERDO DE MI PADRE DE LA MILI Y LA GUERRA DE MARRUECOS

 


 

El día once de agosto
del corriente veinticuatro
vino un telegrama a Soria
que fuéramos licenciados.

 
Sargentos y suboficiales
se reúnen en el cuartel
para tomar la residencia
de orden del coronel.    

 
Posted by Blogs de l'Aula de Formació d'Adults de Pallejà at 19:58:10 | Permanent Link | Comments (6) |